بسمه تعالی

این وصیتنامه را در حالی می نویسم که فردایش عازم سنندج هستم با توجه به اینکه چندین بار در عملیات شرکت کرده بودم و ضرورت نوشتن وصیت نامه را حس کرده بودم ولی هم فرصت نداشتم و هم اهمیت نمیدادم ولی نمیدانم چرا حس کردم که صرفا اگر ننویسم گناهی مرتکب شده ام لذا بدینوسیله وصیت نامه خود را در مورد خانواده و برادران آشنا می نویسم :

با توجه به اینکه حدودا شش سال است وارد مبارزات سیاسی و نظامی شده ام و به همین خاطر نسبت به خانواده ام رسیدگی نکرده ام بخصوص همسر و فرزندانم و از همین وضع همیشه احساس ناراحتی میکردم و هیچ وقت هم نتوانستم خود را قانع کنم که مسئولیت را رها کنم و بدینوسیله از همه آنها معذرت میخواهم و طلب بخشش دارم از حقی که به گردن من داشته اند و نتوانستم این حق را اداء کنم ولی این اطمینان را به خانواده ام میدهم که هرگز از ذهن من خارج نشده اند و فکر نکنند که نسبت به آنها بی تفاوت بوده ام ولی مسئولیتهای سنگین تر بود درخواستی که از همسرم دارم اینست که فرزندانم را خوب تربیت کند و آنها را نسبت به اسلام دلسوز بار آورد ... از مادرم درخواست بخشش دارم زیرا از دست من ناراحتی ها دیده و هیچوقت این فرصت پیش نیامد که بتوانم به ایشان رسیدگی لازم را بکنم و از کلیه برادران و خواهران که من را می شناسند درخواست دارم که برای من از خدا طلب بخشش کنند شاید بخاطر حرمت دعای مومنین خداوند از تقصیراتم بگذرد احساس میکنم بار گناهان و خطاها بر دوشم سنگینی میکند . بخصوص دعای آن کسانی که پاسدارند و به جبهه میروند و از کسانیکه در جزئیات زندگی من بوده و با من برخورد داشته اند درخواست دارم برادرانی که از من بد دیده اند درگذرند و یا اگر کسی را سراغ دارند که از من بد دیده به نزدش بروند و از او رضایت بگیرند . و دیگر اینکه مقاومت را فراموش نکنند که خداوند با صبرپیشه کنندگان است در این شرایط تاریخی خداوند تبارک و تعالی بار سنگین انقلاب اسلامی را بر دوش ملت مسلمان ایران گذاشته است و ما را در آزمایش عظیم قرار داده است این را شهیدان بسیاری بخصوص در این چند سال اخیر به در و دیوار ایران نوشته اند و اگر مقاومتهای آنها نباشد همانطور که امام فرمودند بیم آن میرود که زحمات شهداء به هدر رود و اگر چه آنها به سعادت رسیدند و این ما هستیم که آزمایش میشویم و دیگر اینکه با تجربه ای که ما از صدر اسلام داریم که بخاطر عدم آگاهی مسلمین درس عبرت باشد با دقت کلمات این روح خدا را که خط او خط رسول خداست دقت کنند .

وجود امام امروز برای ما معیار است راه او راه سعادت و انحراف از راهش خسران دنیا و آخرت است و من با تمام وجود این اعتقاد را دارم که شناخت و مبارزه با جریانهایی که بین مسلمین سعی در به انحراف کشیدن انقلاب از خط اصیل و مکتبی آنرا دارند به مراتب حساستر و سختر از مبارزه با رژیم صدام و آمریکاست و وصیتم به برادران اینست که سعی کنند توده مردم که عاشق انقلاب هستند از نظر اعتقادی و سیاسی آماده کنند که بتوانند کادرهای صادق انقلاب را شناسایی کنند و عناصری که جریانهای انحرافی دارند بشناسند که شناخت مردم در تداوم انقلاب حیاتی است .

والسلام

محمد بروجردی

 روحش شاد ...

لطفا نظر خودرا فقط برای این پست اعلام کنید

یاعلی مدد...

بسم الله الرحمن الرحيم

 آره ميثم جان!

 بابا رفت به صحراي کربلاي ايران، خوزستان داغ، تا شايد درد حسين(ع) را با تمام گوشت و پوستش حس کند.

 بابا رفت تا شايد بوي خون حسين(ع) به مشامش برسد.

 بابا رفت تا شايد بتواند بر رگ بريده حسين(ع) بوسه بزند .

 بابا رفت تا شايد بتواند با خون ناقابلش راه کربلا را بر روي تمام دلهايي که هواي کربلا دارند باز بکند .

" بابا رفت تا شايد ديگر برود و پهلوي تو نباشد اما اين را بدان که همه چيز ناپايدار است چه براي تو و چه براي من".                                                

تنها چيزي که باقي مي ماند و قابل اتکاء است خداست.

ميثم جان! سال گذشته در چنين روزي ساعت چهار صبح به دنيا آمدي يکسال از عمرت گذشت چه بسا در چنين روزي که روز به دنيا آمدن تو است بابا پهلوت نباشه اما هيچ عيبي نداره خداي بابا که تو را دوست داره که هست پس ناراحت نباش و    "هميشه به خدا فکر کن تا دلت آرام باشد. "

پس بابا رفت....

اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَویلا

دلم اندر هوایت پرکشان است         که یاد تو مرا آرام جان است

توهستی نور مطلق یابن الزهرا      هجوم ظلم و ظلمت بی امان است

بیا آنی نظر بر این دلم کن         مرا سود دو عالم در همان است

به قربان قدومت هستی من که ذکر جان و دل صاحب زمان است

التماس دعا

به نام خدا ، به نام خون . به نام آيينه و خورشيد . به نام لالايي و لبخند .»
به نام بابا آب داد . بابا نان داد . به نام او در باران آمد »
به نام تمام آن روزهايي كه خاطراتش هنوز هم براي من زنده است .
 به نام روزهايي كه پدربزرگ نمازش را مي خواند ، سماور را روشن مي كرد و تازه مادربزرگ ، بيدار مي شد ....

 به نام روزهايي كه پدربزرگ راديو را روشن مي كرد و « شير خدا » شروع مي كرد به يا علي گفتن .
به نام دوران كودكي ، خانه پدربزرگ و مادربزرگ ، بهترين نقطه دنيايمان بود .
به نام « بابا نون داد ، ديگه شعار ما نيست » .
به نام « بابا جون داد ، بابا خون داد »
به نام اشك ، كه يار و همدم مادران بود . به نام آه كه مونس خواهران بود . به نام دلتنگي كه نگران  همسران چشم به راه بود.
به نام نو عروساني كه حسرت «ماه عسل »براي هميشه بر دلشان ماند .
به نام زناني كه گريه نوزادشان ، دلشان را خون مي كرد.
به نام عمو ، آنروز كه فهميدم شهيد كيست و  شهادت چيست .
به نام شيون هاي مادربزرگ كه فريادش دل تاريخ را خون كرد .
به نام پدربزرگ ، كه سينه اش تنگ شده بود و سرانجام غرور مردانه اش را شكست و دور از چشم ديگران ، به گريه افتاد .
به نام عمه ، مشغول برداشت چاي بود كه خبر شهادت شوهرش را به او دادند .
به نام پسر عمه ، كه وقتي به دنيا آمد ، شش ماه از شهادت پدرش مي گذشت .
به نام او ، كه حتي يك بار هم ، آغوش پدر را تجربه نكرد...
به نام مادربزرگ ، كه هم خود گريه مي كرد و هم دخترش را آرام مي كرد .
به نام پدر بزرگ ، كه داغ پسر و داماد كمرش را شكست .
به نام آن روزهايي كه نوه به پدربزرگ مي گفت « بابا » ...
به نام آن شبهايي كه لالايي مان ، نغمه هاي دلگير مادربزرگمان بود .
به نام درد ، خون ، رنج ، غصه ...
به نام قصه اي كه نوشتم ، و اين دردناك ترين و البته بهترين قصه اي بود كه با چشم خود ديدم ...




مي گويند صدام اعدام شده است . همان كسي كه ، روزهاي جنگ هروقت تلويزيون قيافه نحصش را نشان مي داد ، صداي نفرين مادربزرگم بلند مي شد .
هماني كه مادران ، پدران ، همسران ، فرزندان ، خواهران و برادران بسياري را براي هميشه ، در غم و اندوه عزيزان خود فرو برد .



نمي دانم ، در كدام دادگاه ، در كدام محكمه ، در پيشگاه كدام قاضي فرياد بزنم .
نمي دانم ، به كدام زبان ، لهجه و به كدام خط ، اين دردها را بگويم و بنويسم .
چگونه معني كنم ، اشكهايي  را كه روزي با گوشه چادري پاك مي شد .
چگونه تفسير كنم ، لبخندهاي بي جاني  را كه تنها براي تسكين درد ديگران بر لبها مي نشست .




مي گويند صدام اعدام شده است . ليبي و عربستان ، عزاي عمومي اعلام كرده اند . ما هم خوشحال نيستيم . ما هم از اعدام صدام ناراحتيم . ما ناراحتيم از اينكه در زمانه اي زيسته ايم كه موجودي چون صدام ، بهترين جوانان اين مرز و بوم را از ما گرفت .



به قول احمد عزيزي :
« من اين نامه را براي روزهاي آينده بشريت مي نويسم . من اين نامه را براي همه گله هاي بشري ، همه چراگاههاي انساني ، من اين نامه را براي همه آدرسهاي جهان مي نويسم

شلمچه و شلمچه و  شلمچه

اينجا شلمچه است

 حاج ابراهیم، سلام! امروز برای تو نوشتم ... فقط برای تو!

"من از تو هیچ نمی‌دانستم وقتی که نامت را از این و آن می‌شنیدم، تنها چیزی که مرا به تو خوشبین می‌کرد نام شهید بود که پیشکش حاج ابراهیم شده بود ... فقط می‌خواندم: سردار شهید حاج محمد ابراهیم همت.

من ساده‌تر از هر آن چه فکر کنی از تو می‌گذشتم بی‌آنکه بیندیشم به ذبح بزرگت، اسماعیل!

حاجی! من بیوفا بودم ... و هستم. اما گوشه چشمت مرا بس بود! تنها زمزمه‌هایت به گوشم رسید. همین! اما تلنگری بود، برای با تو زیستن! با تو حرف زدن! از توشنیدن! از تو گفتن و به تو رسیدن! ...

حاجی! دلتنگ حسینیه ات شدم .... و دلگیر طلائیه ... جائیکه تو از خود گذشتی و مهدی و مصطفی و پدر و مادر و همسرت را ترک گفتی ... و مرا نیز...

می‌دانستی طلائیه دلم را خون می‌کند؟ چند وقتی است در آرزویش بیتابم ... بیتاب ... و بیتاب حاجی! بی‌توفیق بودم که قتلگاهت را ببینم. بی‌توفیق بودم که قدمگاهت را ببویم. حالا‌، از تو که می‌نویسم، باورم شده که مرا مدیون خود کرده‌ای تا همیشه...

می گفتند بی سر رفتی! و چه خوب حسین‌وار زیستن و حسین‌وار شهید شدن را به من نشان دادی.

همسرت میگفت، روز آخر دل کندنت را دید ... می‌دانم چه سخت بود وقتی که مهدی بابا بابا کنان رو به رویت می‌چرخید و تو با سردی او را نظاره می‌کردی. حاجی! دلم پر است، تا یادت در دلم جاریست این دل بیقرار می‌ماند. آخر از عاشقی تو چنان شنیده‌ام که من  هم شوق عاشق شدن دارم. چه زیبا با خدا بودن را نشانم دادی.

دوستانت از آن شبی می‌گفتند که به آسمان نگاه می‌کردی و می‌گریستی ... از تو پرسیدند: چرا؟ با چشمان بصیرت، دوستانت را هم هشیار کردی. تو فهمیده بودی هر جا بچه‌ها پا می‌گذارند، ابر، جلوی ماه را می‌گیرد و دشمن دید ندارد تا بچه‌ها به سلامت بگذرند. و تو امداد خدا را می‌دیدی. دیگران را هم به وجد می‌آوردی ...

همسرت می‌گفت نیمه شبها به سجده می‌رفتی و چهره می‌شستی با اشک ... سوز و ناله‌ات را شنیده بود. می‌دانست هر بار نماز می‌خوانی دل تطهیر می‌کنی و اشک می‌ریزی.

حاجی! شنیده بود زمزمه‌هایت را ... وای که با دلم چه کردی حاجی ... شنیده بود که می‌گفتی: بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا ... بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا ...

وقتی صدایت همه جا طنین انداز است چطور بگویم تو نیستی تو مردی و خاموش و بی‌خروش به زیر خاک پوسیدی؟ نه!! تو زنده‌ای! همان که می‌خواست شهیدی در کنار مزارت به خاک بسپارد میگفت، وقتیکه خاک کنار قبرت ریزش کرد به عینه دید که تو زیر خاک، سالم، آرام گرفتی ... بی هیچ نقصی! انگار پس از سالها ‌‌‌... تازه به خاک سپردنت!

حاجی! هراس نیست، از مرگ! از قبر! وقتی از تو می‌شنوم و تو را راهنمای راهم می‌بینم!

حاجی! همراهم بمان و از او بخواه مرا توفیق دهد تا باز هم از تو بنویسم...

یا علی مدد...